Víðir Hólm Guð­bjarts­son, bóndi í Grænu­hlíð í Arnar­firði, segir Vot­lendis­sjóð leggja dauða­gildrur fyrir skepnur og fólk með frá­gangi þeirra á fyllingu skurða á svæðinu. Framkvæmdastjóri segir Votlendissjóðs segist miður sín yfir hvernig málið fór.

Víðir missti á dögunum rollu sem drukknað hafði í keldu þar sem fyllt hafði verið upp í skurð.

„Í þessu til­felli, á Fífu­staða­dal, þá drekkja þeir heilum dal og búa til dauða­gildrur. Þetta er hræði­legt fyrir bæði skepnur og fólk. Þarna drekkja þeir öllu saman,“ segir Víðir í sam­tali við Frétta­blaðið.

Víðir segir frá­gang Vot­lendis­sjóðs vera með ó­líkindum. Rollan hafi drukknað í grunnu vatni eftir að hún hafi fest sig í drullu. Dauði rollunnar hafi því verið dreginn á langinn.

„Það drepast alltaf kindur, en maður reynir að gera allt til að bjarga þessum greyjum,“ segir Víðir.

„Þetta er grunnt vatn þarna en það er bara orðið að drullu og hún hefur fest sig þarna og hún hefur lík­legast verið í ein­hvern sólar­hring að veslast og drepast. Hún hefur verið búin að krókna úr kulda. Þetta er hreint og klárt dýra­níð,“ segir hann.

Keldan sem rollan lést í var fyllt af Vot­lendis­sjóð fyrr á þessu ári, og er því til­tölu­lega ný, keldan er þó ekki á landi í eigu Víðis. Hann segir að unnið hafi verið að því að fylla skurði í Fífu­staða­dal, þar sem rollan lést, síðasta haust og nú á þessu ári.

Víðir hefur sjálfur verið með bú­skap á Grænu­hlíð í þrjá­tíu og eitt ár. Hann segir erfitt að breyta hegðun fjársins eftir svona langan tíma og því séu fyllingar í skurðina dauða­gildrur. „Það er vant þessu, þú breytir ekkert fénu.“

Víðir segir að Vot­lendis­sjóður sé nánast að gera honum ó­kleift að búa í Grænu­hlíð með sauð­fé. „Það er hel­víti sárt. Vot­lendis­sjóður virðist ætla að ná að kné­setja mig,“ segir hann.

„Ég grát­bað þá um að girða þetta, en það bara kom ekki til greina, það kom þeim ekki við,“ segir Víðir og bætir við: „Mér ber engin skilda til að girða annarra manna lönd.“ Hann segir féð sitt ganga um löndin sem sam­þykki land­eig­enda.

Miður sín yfir hvernig fór

Einar Bárðar­son, fram­kvæmda­stjóri Vot­lendis­sjóðs, segir það miður hvernig þarna fór en þó verði að halda til haga vot­lendi í Fífu­staða­dal var endur­heimt að beiðni land­eig­anda svæðisins og með samningi við þau.

Í svari við fyrir­spurn Frétta­blaðsins segir hann ekki hafa verið farið af stað með framkvæmdir fyrr en eftir um­sókn og undan­gengnu fram­kvæmda­leyfi frá sveitar­fé­laginu.

Þá segir hann ekki vera á­hættu­laust að láta sauð­fé ganga laust á Ís­landi. „Áður var þarna skurða­kerfi upp á 7 kíló­metra sem var ekki hættu­laust fyrir sauð­fé,“ segir Einar í svarinu.

Einar Bárðarson, framkvæmdastjóri Votlendissjóðs.

Hann segir spilduna hafa verið fram­ræsta árið 1970 þan þess að hafa verið nýtt til neinnar fram­leiðslu og að fram­ræsingin hafi þá eyði­lagt heim­kynni hundrað fugla og þróað vist­kerfi annarra líf­vera.

„Það verður ekki sagt nógu oft að Vot­lendis­sjóðurinn er ó­hagnaðar­drifinn sjálfs­eignar­sjóður sem starfar á frjálsum frum­kvæðis­markaði fyrir­tækja, stofnanna og ein­stak­linga sem vilja styðja sjóðinn í okkar veg­ferð sem er ekki bara stöðvun losunar kol­díoxíðs á ó­dýran og kraft­mikinn hátt heldur líka að­gerð í endur­heimt vist­kerfa og stuðningur fyrir náttúru­lega fjöl­breyti­leika sem aldrei verður metinn til fjár að fullu,“ segir í svarinu.

„Við sjóðinn vinnur einn starfs­maður og sjóðurinn er skipaður fólki sem þiggur ekki laun eða hlunnindi fyrir sína vinnu. Sjóðurinn nýtur engra fjár­fram­laga frá ríkinu.“