Við erum þátttakendur í leiðangrinum en Sirrý vinkona okkar er hvatamanneskjan á bak við hann,“ segir Anna Sigríður Arnardóttir, en hún, ásamt Huldu Hjálmarsdóttur, Aðalheiði Birgisdóttur (Heiðu) og átta konum til viðbótar, hyggst ganga þveran Vatnajökul til styrktar Krafti og Lífi styrktarfélagi. Leiðangurinn, sem ber nafnið Lífskraftur, tekur um tíu daga og hefst á morgun. Undirbúningur hefur staðið yfir um margra mánaða skeið.

Hugmyndina að leiðangrinum fékk Sigríður Ágústsdóttir, Sirrý, þegar fimm ár voru liðin frá því að henni var tjáð að hún væri með krónískt krabbamein og ætti einungis eitt til þrjú ár eftir ólifuð. „Sirrý vildi fagna þessum tímamótum og við vildum allar glaðar taka þátt, en það sem sameinar okkur þrjár í þessu verkefni er að við höfum allar fengið krabbamein,“ segir Anna Sigga.

Heiða, Hulda og Anna Sigga hafa allar sigrast á krabbameininu og eru sammála um að sú reynsla muni hjálpa þeim í leiðangrinum sem fram undan er. „Það að hafa upplifað svo stórt verkefni eins og það er að fá krabbamein, komast í gegnum það og kynnast því hugarfari sem því fylgir mun alveg klárlega hjálpa okkur að komast yfir jökulinn,“ segir Heiða.

„Það er margt líkt með því að fara í svona stóran leiðangur og vera með krabbamein, maður þarf að taka þetta dag fyrir dag,“ bætir hún við og Hulda og Anna Sigga taka undir. „Veikindin eru þannig að þú tekur eitt skref í einu og það sama er með jökulinn,“ segir Anna Sigga.

Hálfklikkuð hugmynd

Dagarnir í leiðangrinum einkennast af miklu skipulagi og vinnu. Morgnarnir hefjast á tveggja til þriggja tíma vinnutörn þar sem gengið er frá tjöldum og öllum búnaði, bræddur er snjór til að fylla á vatnsbirgðir dagsins og borðaður morgunmatur. Að morgunverkunum loknum er lagt af stað í um átta klukkustunda skíðagöngu þar sem dregin eru um 40-50 kíló af farangri. Því næst eru settar upp búðir á nýjum stað þar sem sofið er í átta tíma í tjaldi í miklum kulda uppi á jöklinum. Daginn eftir tekur við sama rútína að nýju.

„Þetta er náttúrulega hálfklikkuð hugmynd,“ segir Anna Sigga og Heiða og Hulda skella upp úr. „Við þurfum að vera mjög vinnusamar og það er ekkert í boði að taka sér einn dag í pásu,“ bætir Heiða við.

Við þurfum að vera mjög vinnusamar og það er ekkert í boði að taka sér einn dag í pásu

„Þetta krefst auðvitað mikils undirbúnings og við höfum undirbúið okkur vel síðustu mánuði, farið í æfingaferðir og haldið fjölmarga fundi,“ segir Hulda en hópurinn hefur þurft að huga að ýmsu í undirbúningi, til að mynda hvernig best sé að pakka niður og hvernig auðveldast sé að taka niður tjöldin ásamt því að huga vel að andlegum undirbúningi.

„Fyrir mig held ég að andlegi undirbúningurinn sé mikilvægastur. Það að geta haldið áfram á degi fimm eða átta. Vaknað einn dag í viðbót, skriðið úr svefnpokanum, brætt snjó og haldið aftur af stað,“ segir Hulda.

„Ég held að þessi reynsla sem við deilum, að hafa sigrast á krabbameini, geri flesta sterkari andlega og við búum að því,“ segir Heiða.

„Það sem sameinar okkur er líka það að við erum allar svo þakklátar fyrir það að hafa heilsu til þess að gera hluti eins og þessa og þá er svo mikil synd að gera þá ekki. Við vitum að við getum gert alls konar sem að við héldum að við gætum ekki,“ bætir Anna Sigga við og tekur dæmi um æfingaleiðangur sem farinn var í vetur.

„Þá var appelsínugul viðvörun og brjálað veður en þrátt fyrir það gekk allt vel og við vorum úti heila helgi í brjáluðu veðri en varð aldrei kalt,“ segir hún.

„Búnaðurinn skiptir auðvitað mjög miklu máli og það að klæða sig rétt. Að vera með góðan svefnpoka, dýnur og föt,“ segir Heiða og Anna Sigga og Hulda taka undir. Þá eru þær allar sammála um að leiðangurinn hefði ekki geta orðið að veruleika ef ekki væri fyrir góða bakhjarla verkefnisins.

„Þetta er að sjálfsögðu mjög kostnaðarsamt verkefni og fjöldi fólks og fyrirtækja sem hafa gefið okkur búnað, tíma sinn og vinnu til að þetta geti orðið að veruleika og fyrir það erum við ævarandi þakklátar,“ segir Anna Sigga.

Stelpurnar þurfa að draga um 40-50 kíló af farangri yfir þveran jökulinn.
Mynd/Aðsend

Fyrirmyndir mikilvægar

Heiða, Hulda og Anna Sigga voru allar ungar þegar þær greindust með krabbamein. Hulda einungis fimmtán ára, Anna Sigga 38 ára og Heiða 43 ára. Þær eru allar sammála um að fyrirmyndir hafi verið þeim afar mikilvægar í veikindunum. „Sirrý hefur verið mér mikill innblástur, það að láta ekki veikindi sín stoppa sig í því að lifa lífinu og labba á fjöll, sækja sinn lífskraft þangað. Það er svo frábært að hafa svona fyrirmynd, ekki bara fyrir mig heldur fyrir alla sem lenda í því að fá lífsógnandi sjúkdóm eða lenda á einhverjum hindrunum í lífinu,“ segir Hulda.

„Þegar maður er sjálfur í þessum sporum, að vera veikur, skiptir svo miklu máli að sjá manneskju sem er komin út úr þessum aðstæðum og byrjuð að lifa aftur. Þegar ég var í þessum aðstæðum man ég hvað það skipti mig miklu máli að sjá ungt fólk sem var komið aftur í skólann til dæmis og komið aftur með hár, þá fann ég einhverja von og fannst ég geta komist í gegnum þetta,“ bætir hún við.

„Ég er sammála þessu,“ segir Anna Sigga. „Þegar ég var veik skipti það mig miklu máli að hafa fyrirmyndir sem sýndu mér að það væri von. Það að sjá einhvern sem hefur verið veikur og risið upp gefur manni ótrúlegan kraft,“ segir Anna Sigga. „Vonin er bara sterkasta aflið í þessum aðstæðum,“ segir Heiða.

Þá eru þær einnig sammála um að vinátta þeirra gefi þeim mikinn styrk. „Það er ótrúlega dýrmætt að finna einhvern sem skilur reynsluheim manns og þekkir tilfinningarnar sem maður er að upplifa,“ segir Hulda og blaðamaður finnur vel fyrir sterkri orkunni á milli þeirra þriggja.

Hulda, Anna Sigga og Heiða deila allar þeirri reynslu að hafa greinst með krabbamein og sigrast á því. Þær segja vonina vera sterkasta aflið í veikindum.
Fréttablaðið/Anton Brink

Frekar spenntar en stressaðar

Leiðin sem Heiða, Hulda og Anna Sigga munu ganga ásamt konunum átta er talin ein mesta þrekraunin í útivist á Íslandi. Gengin verður um 150 kílómetra leið frá Jökulheimum þvert yfir Vatnajökul í austurátt að Eyjabakkajökli. Þrátt fyrir að þær viti að gangan verði erfið segjast þær ekki stressaðar yfir leiðangrinum, frekar spenntar.

„Ég er aðallega stressuð yfir því að vera ekki með nógu mikið af hælsærisplástri. Þú reddar ekkert einhverju uppi á jökli, þú verður bara að vera með allt,“ segir Heiða hlæjandi. Anna Sigga og Hulda eru sammála því að mesta stressið felist í því að pakka rétt.

„Ég er bara að reyna að vera sjúklega skipulögð svo ég gleymi engu en á sama tíma reynir maður að pakka sem léttast, það er nóg að draga,“ segir Hulda, og Heiða og Anna Sigga taka undir.

Þær segjast vera í góðum hópi kvenna og að innan hópsins ríki mikil samstaða. „Hópurinn er bara jafn sterkur og veikasti hlekkurinn og því er engin keppni innan hans, við hjálpumst bara að, erum samferða og stoð og stytta hver fyrir aðra,“ segir Anna Sigga og Hulda bætir við að ákveðin dýnamík ríki innan hópsins.

„Það eru allir sterkir á ákveðnum sviðum, sumir útsjónarsamir og þolinmóðir en aðrir ótrúlega góðir á skíðum eða að moka,“ segir Hulda, og Heiða og Anna Sigga skella upp úr. „Það eru sem sagt við sem erum svakalegar í því að moka, báðar svona frekar ofvirkar týpur,“ segir Heiða.

Hægt er að styðja við Lífskraft með því að leggja inn á reikning 1161-26-9900, kt. 501219-0290, eða með AUR appinu í síma 789 4010.

Nánari upplýsingar er að finna hér