Þessi skemmtilegi tími ársins er kominn aftur, aðventan er gengin í garð, jólin á næsta leiti. Fólk er farið að skreyta hús og híbýli og hráslagalegt veðrið setur mark sitt á umhverfið. Það birtir seinna á daginn og kvöldar að sama skapi fyrr. Allir vonast eftir hvítum jólum, enda mjög hátíðlegur bragur á öllu í þeim búningi. Mörgum finnst þetta ósköp kósí, setjast niður með góða bók og hafa það huggulegt. Þetta er tími fjölskyldunnar, að hitta vini og kunningja, fara í bæinn og kaupa gjafir eða eins og svo margir, að bregða sér af landi brott til að fá jólaandann yfir sig á einhverjum jólamarkaðnum. Það er ys og þys á landanum.

Þeir sem eru í skóla eru í törn og mjög uppteknir framan af mánuði og líta ekki upp úr bókunum eða verkefnum þeim sem þeir eru að vinna að. Aðrir upplifa álag af því að láta alla hluti ganga upp, jólagjafirnar sjálfar auðvitað, fá réttu hugmyndina eitt árið enn og passa upp á hár, smink og heimilisþrif. Þá eru þeir sem sjá til þess að við getum verslað langt fram eftir kvöldi og tryggt að allt muni nú passa þegar hátíðin gengur loks í garð.

Því fylgir auðvitað mikil tilhlökkun svo að fá kærkomið frí, vera saman, spila spil eða púsla, njóta útivistar og þannig mætti lengi telja. Það gildir að setja fæturna upp í loft, en á sama tíma að halda jafnvægi. Mjög margir eru afar uppteknir af því að missa ekki tökin, þyngjast um of, borða of mikið og svo framvegis. Reynið bara að slaka á, það verður nægur tími til að leiðrétta einhver nokkur aukakíló síðar komi þau á annað borð, ekki skapa streituástand, maður þyngist af því einu saman. Hófsemi og jafnvægi er rétta lausnin bæði hvað varðar át og hreyfingu um hátíðirnar.

Hátíð ljóss og friðar er fyrir löngu orðin býsna markaðsvædd, henni fylgir ákveðið hömluleysi og finnst sennilega flestum nóg um. Þó eru margir sem lifa samkvæmt orðatiltækinu „sælla er að gefa en þiggja“. Þetta fólk er ekkert sérstaklega að segja frá slíku, en maður heyrir af því og þakkar í huganum fyrir slíkar hetjur sem þurfa ekki að hreykja sér af því sem vel er gert, þær vita að þetta skiptir máli og nægir að það skuli kæta náungann og gleðja hans hjarta. Það skiptir ekki máli, umfang eða verðmæti gjafa eða greiða, heldur fyrst og fremst hugurinn og sú vellíðan sem fylgir því að gera öðrum gott. Það er merkilega góð tilfinning!

Það liggur í hlutarins eðli að ekki eiga allir sömu möguleika á að njóta jóla, því miður. Þar kemur margt til og of langt mál að telja upp öll þau atriði sem geta haft áhrif hér á, hvort sem þau eru fjárhagslegs eða félagslegs eðlis, vegna veikinda eða vinnu. Eitt er þó víst að öll ráðum við að mestu tilfinningum okkar og getum ákveðið hvernig okkur líður, hvernig við högum okkur og hvernig við horfum á hlutina. Það er því gríðarlega mikilvægt að vera þakklátur og njóta þess sem maður hefur hverju sinni, gleðjast yfir þessum annasama tíma ársins og reyna að láta sér líða vel og ýta undir vellíðan annarra, það er hinn sanni jólaandi.