Guðný er ekki sú eina, skrifar Margrét Rósa Grímsdóttir tannlæknir í aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.

„Þegar ég sá umfjöllun bókarinnar um Kristin E. Andrésson í Fréttablaðinu sendi ég netpóst á öll systkini mín með fyrirsögninni „ógeð“. Við vorum öll leið yfir því að þessum karli væri nú hampað sem mikilmenni og enginn vissi af reynslu minni. Hefðu ekki önnur börn lent í honum? Svarið við þeirri spurningu vissum við öll innst inni og fengum staðfestingu á því þegar Guðný Bjarnadóttir skrifaði grein í Morgunblaðið og lýsti hörmulegri reynslu sem hún varð fyrir, einungis níu ára gömul. Mín saga er bæði stutt og lítil í samanburði við hennar,“ segir Margrét í grein sinni í Morgunblaðinu.

„Í fyrstu fannst mér mín saga ekkert erindi eiga í blöðin en ég skipti um skoðun, ekki síst Guðnýju til stuðnings. Það gladdi mig mjög að sjá hve margir trúa og styðja við hana. Stuttar sögur geta vegið þungt og hér kemur mín: Fyrstu sjö ár ævi minnar bjó ég á Akranesi þar sem pabbi starfaði sem tannlæknir. Kristinn E. Andrésson kom endrum og sinnum til okkar, hugsanlega vegna þess að hann og föðuramma mín voru systrabörn. Mér fannst hann skemmtilegur, hann gaf sig að mér, tók mig gjarnan á lær sér og hossaði mér. Ég var sex ára. Svo kom að því að hann vildi snúa mér að sér og fór að kyssa mig. Ég varð mjög undrandi og leið því maðurinn kunni ekki að kyssa, vildi bara kyssa mig beint á munninn og ulla upp í mig. Ég kunni þessu illa og losaði mig úr fangi hans. Sem betur fer sagði ég mömmu og pabba frá þessu og man enn svipinn sem kom á andlit þeirra,“ segir Margrét í greininni í Morgunblaðinu sem er hægt að lesa í heild sinni hér.