Ég er kannski fyrst að kryfja þetta nú þegar þriðja skáldverkið kemur út,“ segir Árni þegar við hittumst daginn eftir útgáfu bókar hans Vængjalaus, sem er jafnframt fyrsta skáldsaga hans en áður hafði hann gefið út tvær barnabækur.

„Ég skrifaði eitthvað á menntaskólaárunum en svo byrjaði ég bara á því sem ég hélt að ég ætti að gera, skráði mig í lögfræði og entist í því námi í mánuð,“ segir hann og hlær.

Árni starfaði við markaðsmál í um tvo áratugi en segir það hafa verið fyrir einskæra tilviljun að hann fór þá leið.

„Eftir að hafa hrökklast úr lögfræðinni sneri ég aftur norður til Akureyrar og fékk þar vinnu í plötuverslun föður vinar míns,“ rifjar Árni upp.

„Þessi vinur minn var í Háskólanum á Akureyri og eftir að ég eignaðist kærustu fyrir norðan fannst mér borðleggjandi að skrá mig bara í háskólann þar,“ segir Árni og hlær. Hann skráði sig í rekstrarfræði og segir markaðsmálin hafa komið til sín meðan á náminu stóð. „Eftir útskrift fór ég að vinna hjá auglýsingastofunni Góðu fólki sem þá var stofan sem allir vildu vera á.“

Var kominn út í horn


Árni hélt svo í meistaranám erlendis og starfaði í markaðs-og auglýsingageiranum næstu ár og stofnaði sína eigin auglýsingastofu sem hann rak í átta ár.

„Ég hef oft sagt að ég myndi ekkert endilega ráða sjálfan mig í vinnu. Ég á erfitt með að vinna í mjög skilgreindum ramma og mæta alltaf og hætta á sama tíma. Ég þurfti því eiginlega bara að gera þetta sjálfur og stofnaði því auglýsingastofuna Árnasynir sem átti upphaflega bara að vera ég og einhverjir verktakar.“

Þvert á upphaflegar hugmyndir Árna var fyrirtækið eftir nokkur ár komið með tólf til fjórtán starfsmenn.

„Þá byrjaði hnúturinn í maganum að byggjast upp,“ segir Árni og lýsir því hvernig hann hafi verið orðinn hálf bugaður eftir átta ár í þeim rekstri.

„Mér fannst erfiðast að vera ábyrgur fyrir lífi og tilveru annarra. Ég redda því þó ég sjálfur geti ekki borgað einhverja reikninga, en fannst erfitt að bera ábyrgð á afkomu annarra. Ég var pínu kominn út í eitthvað horn.

Fólkið sem var að vinna með mér er stórkostlegt og góðir vinir mínir en ég sjálfur átti orðið erfitt með að vakna og hafa mig í vinnu. Ég íhugaði hvað ég ætti að gera og ein hugmyndin var að minnka fyrirtækið aftur og fara til baka í upphafið. Það var ekkert annað sem ég gat hugsað mér að gera, en svo kom ritlistin til mín.“

„Fólkið sem var að vinna með mér er stórkostlegt og góðir vinir mínir en ég sjálfur átti orðið erfitt með að vakna og hafa mig í vinnu."

Örverpið kveikti hugmynd


Árni er giftur Kolbrúnu Björnsdóttur og áttu þau samtals þrjú börn þegar þau kynntust en eignuðust saman dótturina Helenu sem nú er tólf ára.

„Það var eiginlega í gegnum þetta örverpi okkar sem hugmyndin kom. Hún er pínu pabba­stelpa og ég las fyrir hana fram eftir aldri og svo lásum við líka saman. Það kviknaði einhver neisti því mig langaði að skrifa fyrir hana barnabók á meðan hún væri enn nógu ung til að finnast það skemmtilegt.“

Árni tók nokkra kúrsa í bókmenntafræði með fram starfi til að undirbúa sig fyrir meistaranám í ritlist, þangað sem hugurinn stefndi og skrifaði jafnframt barnabókina Friðbergur forseti fyrir Helenu. Þetta var fyrsta skáldverk Árna og boltinn var farinn að rúlla.

„Svo komst ég inn í ritlistina og stefni á að útskrifast nú um áramótin. Námið hefur breytt lífi mínu og ég er búinn að læra óendanlega mikið og kynnast frábæru fólki sem hefur haldið mér áfram á þessari vegferð. Þegar ég ákvað að fara í þessa átt þá kom löngunin til að selja fyrirtækið.

Ég fann að þetta var það sem mig langaði að gera, mig langaði að skrifa meira. Ég hef auðvitað alltaf verið að skrifa í auglýsingunum en það er annað að skrifa um súkkulaði og pylsur þó það sé vissulega gaman, en að skrifa frá eigin brjósti.“

Árni ásamt Kolbrúnu eiginkonu sinni og dóttur þeirra Helenu, en báðar voru þær honum hvatning til að skipta um gír. Hvor á sinn hátt. Mynd/Aðsend

Geggjað að makinn sé fyrirmynd


Það er eins og gefur að skilja stór ákvörðun fyrir fjölskyldumann með fyrirtæki í stöndugum rekstri að ákveða að selja allt og setjast á skólabekk til að fara að skrifa.

Árni segist hafa fengið mikinn stuðning frá Kolbrúnu eiginkonu sinni en sjálf breytti Kolbrún lífi sínu á drastískan hátt fyrir nokkrum árum síðan þegar hún hætti farsælu starfi við fjölmiðla til að starfa við útivist.

„Ég var búinn að horfa á konuna mína gjörsamlega umbylta lífi sínu og tilveru. Ef hún hefði ekki farið þá leið væri ég örugglega enn á sama stað. Hún bjó til þetta hugarástand inni í mér, að ég gæti kúvent lífi mínu. Maður verður að hafa stuðning heima en ekki verra ef umhverfið heima býr þetta til – það er æðislegt. Það er neistinn. Það er geggjað ef maki manns getur líka verið fyrirmynd manns,“ segir Árni.

„Ég var búinn að horfa á konuna mína gjörsamlega umbylta lífi sínu og tilveru."

Árni viðurkennir að gamalkunnur hnútur komi enn í magann.

„Já, hann kemur enn og ég fæ áhyggjur af því að hlutirnir gangi upp. Ég er í smá ráðgjafavinnu og hef líka tekið að mér að framleiða og leikstýra auglýsingum en á endanum ætla ég að lifa af skrifunum og ég er ekkert feiminn við að segja það upphátt. Hnúturinn er líka orðinn allt öðruvísi, hann kemur sjaldnar og mér finnst alltaf gaman að vakna og hlakka til hvers einasta dags, þegar hann kemur finn ég að ég þarf að taka á einhverju og geri það.“


Mikilvægt að kunna að sleppa


Árni byrjaði að skrifa bókina Vængjalaus í fyrravor og segir sköpunarsöguna hafa verið svolítið flókna enda gerist hún bæði árið 1996 og 2018, þræðirnir þurftu að passa saman og þurfti hann tvær atrennur til þess.

„Hún fjallar mikið um nostalgíu, sem er æðisleg svo lengi sem maður hangir ekki of mikið í fortíðinni. Við sem manneskjur erum mikið að reyna að halda í eitthvað ástand sem okkur fannst gott en það er oft í lagi að eitthvað frábært endist ekki. Það er svolítið þannig með þennan sólarhring sem söguhetjur bókarinnar upplifa þarna árið 1996 og sagan fjallar um.

Ég held að það sé jafn mikilvægt að kunna að sleppa góðum hlutum og að hanga á þeim. Við getum ekki varðveitt augnablikin í formalíni, bara sem minningar sem við eigum að ylja okkur við og nota til að gera lífið betra.“

„Við sem manneskjur erum mikið að reyna að halda í eitthvað ástand sem okkur fannst gott en það er oft í lagi að eitthvað frábært endist ekki."

Árið 1996 var Árni 21 árs en söguhetja bókarinnar er 22 ára þetta sama ár.

„Ég á rosa góðar minningar frá þessum tíma og þykir vænt um fólkið sem ég kynntist. Það komu margir menntaskólavinir í útgáfuhófið og mér þótti vænt um það.

Maður myndar góðar tengingar á þessum tíma en þetta er samt búið. Maður hafði ekki áhyggjur af neinu og það er skemmtilegt hugarástand sem mig langaði að setja persónuna í, aðstæður þar sem hún væri ekki búin að kynnast lífinu en lærir ótrúlega mikið á þessum sólarhring, um sjálfan sig og lífið. Sem svo klárast 22 árum síðar þegar hann gerir þetta upp.“

Árni segir mikilvægt að vera sífellt að skoða sjálfan sig enda breytist forgangsröðunin með tímanum. Fréttablaðið/Anton Brink

Talið berst að hinni frægu miðaldrakrísu en Árni vill alls ekki nota það orð yfir þær breytingar sem hann hefur gert á lífi sínu heldur frekar nota orð eins og lærdómsferil.

„Ég held að við eigum sífellt að vera að skoða sjálf okkur því forgangsatriðin breytast. Ég var mjög lengi mjög hamingjusamur í því sem ég var að gera en þetta er ekki lengur þannig að við þurfum að vinna á sama færibandinu í 50 ár.

Við eigum ekki að lifa inni í boxum en það er enn alltof mikið um það. Ég veit að það er ekki hægt að gera allt og við verðum að vera raunhæf en það er hollt að láta sig dreyma og endurskoða stöðuna.“

„Ég var mjög lengi mjög hamingjusamur í því sem ég var að gera en þetta er ekki lengur þannig að við þurfum að vinna á sama færibandinu í 50 ár."

Krísa er auðvitað neikvætt orð og Árni vill meina að það orð eigi frekar við þegar fólk fari að leita lausna í ytri, innantómum hlutum.

„Það er kannski miðaldrakrísa að vita ekki hvað þú átt að gera við þig. En að fara í góða sjálfsskoðun og öðlast einhverja sátt innra með sér er ekki krísa heldur sjálfstyrking eða sjálfsbæting. Ég finn alveg að fólk í kringum mig er í svona pælingum – ég held að miðaldrakrísan sé minna týpísk en hún var, þegar hún tengdist sportbílakaupum,“ segir hann í léttum tón.

„Mér finnst það vera að aukast að fólk sé að leita að því sem veitir því innri ró. Fólk er kannski með meira leyfi til þess í dag. Hér áður fyrr þurftu menn bara að kaupa blæjubíl því ef þeir hefðu sagt að þá langaði í jógakennaranám hefði viðkvæðið bara verið: „Gleymdu því!““ segir hann að lokum.